با این همه موسیقی خوب که دائماً منتشر میشود، تشخیص اینکه اول به کدام گوش دهیم میتواند دشوار باشد. هر هفته، پیچفورک خلاصهای از انتشارهای مهم جدید موجود در سرویسهای پخش را ارائه میدهد. مجموعه این هفته شامل آلبومهای جدیدی از مایلی سایرس، کارلی ری جپسن، تیم درش و ایزی چایک است. برای دریافت توصیههای ما هر هفته در صندوق ورودی خود، در خبرنامه جمعه موسیقی جدید پیچفورک مشترک شوید. (تمام آلبومهای معرفی شده در اینجا به طور مستقل توسط ویراستاران ما انتخاب شدهاند.)
کارلی ری جپسن: روز و شب [School Boy/Interscope]
کارلی ری جپسن بیش از همه سرگرم است. این چیزی است که من از «روز و شب»، آلبوم دوگانه ۲۴ ترکه جدید او برداشت کردم. این آلبوم که مانند یکی از آن لباسهای مجلسی قابل تبدیل به دو نیمه تقسیم شده است، طیف وسیعی از مضامین از جمله (اما نه محدود به) ازدواج با همسر جذابش؛ سفر به اروپا با همسر جذابش؛ و بچهدار شدن با همسر جذابش را در بر میگیرد. با توجه به وسعت زیاد آن، گوش دادن به «روز و شب» گاهی اوقات مانند گشت و گذار در کشوی دموهای او به نظر میرسد، اما این کارلی ری جپسن است، بنابراین کمبودی در جواهرات درخشان برای کلکسیونرهای تیزبین وجود ندارد: سفرنامه اسکرپبوک شده «ورسای»، ادای احترام غیرمنتظره به گینزبورگ در «آسمان آبی» و «ساحل آمالفی» که به اندازه یک لیوان گراند کرو پر از حباب است. تنها سوال باقیمانده این است: آیا یک آلبوم دوگانه از بیسایدها نیز خواهیم داشت؟
امپرس آف: خانه رویایی [Major Arcana / Giant Music]
عنوان آلبوم جدید امپرس آف معنای تلخ و شیرینی دارد. در ژانویه ۲۰۲۵، این هنرمند اهل لس آنجلس یکی از بسیاری از ساکنان آلتادنا بود که خانههای خانوادهشان در آتشسوزی ویرانگر ایتون سوخت. امپرس آف دو سال بین آتشسوزی و انتشار آلبوم جدیدش، «خانه رویایی»، را هم از نظر فیزیکی و هم از نظر روحی به بازسازی گذراند: بتنریزی برای یک پایه جدید در حالی که کار عاطفی بهبود پس از یک فقدان عمیق را انجام میداد. این یک موضوع ارتباطی در آلبوم است که او آن را با سسیل بلیو، یک پیوند ایدهآل با پاپ آلترناتیو فانتزی و کلابمحور امپرس آف، همنویسی و همتولید کرده است. با کمکهای آوازی از بلاد اورنج و مادرش، رینا، این موسیقیدان نگاه دیگری به دنیای منشوری خود به ما میدهد و درهای مسائل دشوار را باز میکند.
مایلی سایرس: باس متقاعد میکند [Atlantic]
تعداد کمی از ستارههای پاپ مدرن به اندازه مایلی سایرس راه خود را در بازآفرینی میدانند (قابل درک است، زیرا او از همان ابتدا یک شخصیت جایگزین داشته است). از «نمیتوانم رام شوم» تا دوران «بنگرز» و آلبوم مفهومی ایندی راک او در سال ۲۰۲۵ با نام «چیزی زیبا»، سایرس نشان داده است که هیچ چیز را بیشتر از امتحان کردن جنبه دیگری از شخصیت خود دوست ندارد. آلبوم جدید او، «باس متقاعد میکند»، اولین آلبوم او تنها با نام مایلی است و او را به عنوان یک دختر کلاب که به اندازه کافی شبها را در حسرت و مهمانی میگذراند، بازتعریف میکند. آهنگهای عاشقانه سنتی مانند «بیا ازدواج کنیم» در لیست آهنگها با قطعات خشنتر مانند «دین متفاوت» همنشین هستند – دومی عمدتاً به لطف نفوذ مدل/اکتریز.
تیم درش: علاوه بر این [Jealous Butcher]
لحن «علاوه بر این» کلاسیک تیم درش است – خشمگین، درستکار و به طرز دلپذیری محرک. اما اشعار جودی بلایل، خواننده و بیسیست، فوریت جدیدی دارند که مطمئناً تحت تأثیر فضای خفقانآور ترس و سرکوب پیش روی افراد LGBTQ+ در سراسر جهان است. بلایل در آهنگ پرشور «رشد زیرزمینی» با عصبانیت میگوید: «شما نمیتوانید ما را پاک کنید، ما ستارهایم. ما همیشه اینجا بودهایم.» روایت «علاوه بر این» از جامعه نسلی به عنوان مقاومت فراتر از خانواده منتخب است: «یک آهنگ» با بازی و طراحی رقص توایلو لندی، دختر بلایل، ساخته شده است. چه بیولوژیکی، چه معنوی، یا هر دو، بازگشت تیم درش پیروزی بسیاری بر اندک برای تمام اعصار است.
ایزی چایک: آرامش برای بدکاران وجود ندارد [Warner]
ایزی چایک مدتی است که در صحنه رپ لس آنجلس فعال بوده است، اما سال ۲۰۲۴ نقطه عطفی برای این MC متمایز بود، که در آلبومهای «لبهای آبی» از اسکولبوی کیو و «GNX» برنده گرمی کندریک لامار ظاهر شد. آلبوم جدید او، «آرامش برای بدکاران وجود ندارد»، او را بر روی بیتهای عظیم و پر از هورن و ۸۰۸ قرار میدهد که به خوبی در یک کار لامار جای میگیرد. اما جریان امضای ایزی و مشاهدات دقیق او در مورد سیاستهای خیابانی ساحل خبر اسلامی غربی تضمین میکند که این آلبوم به تنهایی میدرخشد. در تکآهنگ پرطرفدار «شبیه مادرم هستم»، او در مقابل تایلر، خالق، با تمام وجود میایستد و انرژی گروه بزرگ کرومکوپیا را بدون اینکه هرگز در پسزمینه محو شود، به تصویر میکشد.
اکترس: قاب رادیکال [Ninja Tune]
موسیقی اکترس اساساً یک ژانر در خود است، به این ترتیب که این موسیقیدان الکترونیک بریتانیایی درام، آر اند بی، گریم، داباستپ و تکنو را به سفرهای سینت سایز شده و مه آلود تبدیل میکند. آکوردهای مبهم و بیتهای پنوماتیک او مسیرهایی به خیابانهای بارانزده لندن، نمایشهای برلین که با لایههای ضخیم دود سیگار پوشیده شدهاند، و مهمانیهای پس از آن که چشمها خسته هستند اما هیچکس نمیخواهد به خانه برود، هستند. این تهیهکننده همیشه آوانگارد سیاهپوست بوده است، اما در «قاب رادیکال» او این عنوان را با تمام وجود میپذیرد. او صحنه را مانند یک کارگردان فیلم مستقل تنظیم میکند، با آوازهای سورئال شروع میکند و سپس به تونلی از نویز و پدهای تاریک محیطی فرو میرود. بیتها محکم هستند اما موسیقی، مانند اکثر کاتالوگ اکترس، وسیع است، حتی زمانی که صدای MCهای گریم کاسیسدد و رینی میلر به گوش میرسد و شکافهای تاریک را با کلام گفتاری تسخیر شده پر میکند.
بک: تنها سواری کن [Capitol]
احساس ناراحتی مدتهاست که برای بک، یکی از بزرگان مدرن ادبیات شکستخوردگان، زمینهای حاصلخیز بوده است. برای «تنها سواری کن»، او همان گروهی را که با آن «جهشها» و «تغییر دریا» را ساخته بود، دوباره گرد هم آورد.
